Opšte je prihvaćeno da je pravoslavlje tradicionalna religija u zemljama istočne Evrope i Bliskog istoka. To je i tako i nije u isto vreme. Na primer, u Italiji, gde su pravoslavci druga najveća verska zajednica posle katolika, deo stanovništva – posebno na jugu zemlje – sebe smatra etničkim Grcima, revnosno čuva pravoslavnu veru, pa čak i starokalendarski crkveni kalendar. Značajan broj pravoslavaca živi u srednjoj Evropi, posebno u Češkoj i Mađarskoj. Pravoslavne parohije deluju u skoro svim državama zapadne Evrope; ovde ima čak i manastira. Ali ipak važnija od veličine zajednica je sama činjenica da propoved Pravoslavlja danas odjekuje na svim kontinentima, nalazeći odjek u srcima ljudi različitih rasa i nacionalnosti.
Pravoslavne zajednice u afričkim zemljama rastu veoma dinamično. U velikoj meri, to je zbog činjenice da pravoslavlje nikada nije bilo religija kolonijalista, od čega je stanovništvo crnog kontinenta mnogo patilo. Većina pravoslavnih danas živi u Kongu, Tanzaniji, Nigeriji, Ugandi, Kamerunu, Južnoj Africi i Madagaskaru. U ovim i drugim zemljama uspešno deluju misije Srpske, Ruske i Grčke crkve. U jednoj od ovih misija, neko vreme, atonski starac sv. Treba napomenuti da se bogosluženje u afričkim zemljama često odvija sa nacionalnom, da tako kažemo, bojom; tokom službe čuje se udar bubnjeva, a posle bogosluženja možete videti parohijane kako igraju. Ali afrički hrišćani ne vide đavola kao crnog, već kao crvenog.
U Aziji, možda jedina kontinuirano delujuća pravoslavna misija je misija u Japanu, koju je osnovao Sveti ravnoapostolni Nikolaj Japanski, osnivač Pravoslavne Crkve u ovoj zemlji, koja ima autonomiju u okviru Ruske Crkve. Posebnost japanskog pravoslavlja je u tome što su njegovi sledbenici uglavnom iste porodice već u četvrtoj i petoj generaciji. Među Japancima ima i novopreobraćenih pravoslavnih hrišćana, ali je njihov broj relativno mali, što se objašnjava opštim padom interesovanja za religiju u Zemlji izlazećeg sunca.
U Koreji od početka 20. veka deluje ruska pravoslavna misija, ali su poslednjeg ruskog sveštenika odavde 1949. godine proterali Amerikanci. Misionarsku palicu u zemlji jutarnje svežine preuzela je Grčka crkva, ali su njeni uspesi prilično skromni. Kako sami Korejci primećuju, uglavnom zbog želje misionara ne samo da pokrste lokalno stanovništvo, već i da ih greciziraju, što je za njih, naravno, neprihvatljivo. A u Severnoj Koreji postoji samo jedna pravoslavna Trojica u Pjongjangu – međutim, tamo je zatvoren ulaz za građane DNRK, a službe se obavljaju isključivo za pravoslavne strance koji privremeno borave u ovoj zemlji.
Kineska pravoslavna misija je možda najstarija u Aziji. Ova zemlja ima čak i svoje mučenike – 222 Kineza koji su stradali za svoju veru tokom ustanka „boksera” na prelazu iz 19. u 20. vek. Ipak, u modernoj komunističkoj Kini, u kojoj živi 15.000 pravoslavnih hrišćana, praktično nema funkcionalnih crkava. U tom smislu, stvari su bolje za kineske hrišćane koji žive u Hong Kongu, Singapuru i Tajvanu.
Ruska pravoslavna misija u Mongoliji, osnovana još u carsko vreme, a prestala je da postoji pre oko jednog veka, trenutno je u oživljavanju. Sve u ovoj zemlji, misionari zapravo moraju da počnu iznova, počevši od prevođenja na mongolski jezik pravoslavne književnosti.
U jugoistočnoj Aziji, pravoslavlje u 21. veku se najdinamičnije razvija na Tajlandu, gde već postoji nekoliko parohija, pa čak i manastir. Poslednjih godina došlo je do porasta pravoslavnih zajednica u susednom Laosu i Kambodži.
U Indiji, pravoslavna misija deluje uglavnom uz pomoć grčkih misionara. Ima na hiljade pravoslavnih vernika i na desetine parohija; ima i rukopoloženih sveštenika iz redova starosedelačkog stanovništva. Distribucija u ovoj zemlji je veoma teška zbog implicitnog, ali doslednog protivljenja hrišćanima od strane indijskih vlasti – sa spolja deklarisanim pravom građana „da sačuvaju ili usvoje religiju koju su sami izabrali“.
Zanimljivo, u Indiji i nizu drugih azijskih zemalja (Indonezija, Pakistan, Filipini) se često prvo pojavi neka zajednica – pa se tek onda obrati nekoj od pravoslavnih crkava sa zahtevom da joj se pridruži. U budućnosti, svaka takva zajednica se aktivno razvija na inicijativu samih svojih članova; uloga sveštenstva u njemu je po pravilu samo bogoslužbena i doktrinarna.
U Severnoj Americi vekovima deluju pravoslavne misije; u većoj meri – u Sjedinjenim Državama, u manjoj meri – u Kanadi i Meksiku. Ovde rade manastiri, postoje hramovi i katedrale. Pravoslavni sveštenici koji služe u Sjedinjenim Državama uvek primećuju da Amerikance ne treba ubeđivati u potrebu misionarstva: oni ga doživljavaju kao sastavni deo
Pravoslavne zajednice u afričkim zemljama rastu veoma dinamično. U velikoj meri, to je zbog činjenice da pravoslavlje nikada nije bilo religija kolonijalista, od čega je stanovništvo crnog kontinenta mnogo patilo. Većina pravoslavnih danas živi u Kongu, Tanzaniji, Nigeriji, Ugandi, Kamerunu, Južnoj Africi i Madagaskaru. U ovim i drugim zemljama uspešno deluju misije Srpske, Ruske i Grčke crkve. U jednoj od ovih misija, neko vreme, atonski starac sv. Treba napomenuti da se bogosluženje u afričkim zemljama često odvija sa nacionalnom, da tako kažemo, bojom; tokom službe čuje se udar bubnjeva, a posle bogosluženja možete videti parohijane kako igraju. Ali afrički hrišćani ne vide đavola kao crnog, već kao crvenog.
U Aziji, možda jedina kontinuirano delujuća pravoslavna misija je misija u Japanu, koju je osnovao Sveti ravnoapostolni Nikolaj Japanski, osnivač Pravoslavne Crkve u ovoj zemlji, koja ima autonomiju u okviru Ruske Crkve. Posebnost japanskog pravoslavlja je u tome što su njegovi sledbenici uglavnom iste porodice već u četvrtoj i petoj generaciji. Među Japancima ima i novopreobraćenih pravoslavnih hrišćana, ali je njihov broj relativno mali, što se objašnjava opštim padom interesovanja za religiju u Zemlji izlazećeg sunca.
U Koreji od početka 20. veka deluje ruska pravoslavna misija, ali su poslednjeg ruskog sveštenika odavde 1949. godine proterali Amerikanci. Misionarsku palicu u zemlji jutarnje svežine preuzela je Grčka crkva, ali su njeni uspesi prilično skromni. Kako sami Korejci primećuju, uglavnom zbog želje misionara ne samo da pokrste lokalno stanovništvo, već i da ih greciziraju, što je za njih, naravno, neprihvatljivo. A u Severnoj Koreji postoji samo jedna pravoslavna Trojica u Pjongjangu – međutim, tamo je zatvoren ulaz za građane DNRK, a službe se obavljaju isključivo za pravoslavne strance koji privremeno borave u ovoj zemlji.
Kineska pravoslavna misija je možda najstarija u Aziji. Ova zemlja ima čak i svoje mučenike – 222 Kineza koji su stradali za svoju veru tokom ustanka „boksera” na prelazu iz 19. u 20. vek. Ipak, u modernoj komunističkoj Kini, u kojoj živi 15.000 pravoslavnih hrišćana, praktično nema funkcionalnih crkava. U tom smislu, stvari su bolje za kineske hrišćane koji žive u Hong Kongu, Singapuru i Tajvanu.
Ruska pravoslavna misija u Mongoliji, osnovana još u carsko vreme, a prestala je da postoji pre oko jednog veka, trenutno je u oživljavanju. Sve u ovoj zemlji, misionari zapravo moraju da počnu iznova, počevši od prevođenja na mongolski jezik pravoslavne književnosti.
U jugoistočnoj Aziji, pravoslavlje u 21. veku se najdinamičnije razvija na Tajlandu, gde već postoji nekoliko parohija, pa čak i manastir. Poslednjih godina došlo je do porasta pravoslavnih zajednica u susednom Laosu i Kambodži.
U Indiji, pravoslavna misija deluje uglavnom uz pomoć grčkih misionara. Ima na hiljade pravoslavnih vernika i na desetine parohija; ima i rukopoloženih sveštenika iz redova starosedelačkog stanovništva. Distribucija u ovoj zemlji je veoma teška zbog implicitnog, ali doslednog protivljenja hrišćanima od strane indijskih vlasti – sa spolja deklarisanim pravom građana „da sačuvaju ili usvoje religiju koju su sami izabrali“.
Zanimljivo, u Indiji i nizu drugih azijskih zemalja (Indonezija, Pakistan, Filipini) se često prvo pojavi neka zajednica – pa se tek onda obrati nekoj od pravoslavnih crkava sa zahtevom da joj se pridruži. U budućnosti, svaka takva zajednica se aktivno razvija na inicijativu samih svojih članova; uloga sveštenstva u njemu je po pravilu samo bogoslužbena i doktrinarna.
U Severnoj Americi vekovima deluju pravoslavne misije; u većoj meri – u Sjedinjenim Državama, u manjoj meri – u Kanadi i Meksiku. Ovde rade manastiri, postoje hramovi i katedrale. Pravoslavni sveštenici koji služe u Sjedinjenim Državama uvek primećuju da Amerikance ne treba ubeđivati u potrebu misionarstva: oni ga doživljavaju kao sastavni deo
Delite:
