Iako se događaji otkrića Časnog krsta u 4. veku, zajedno sa njegovim vraćanjem od strane cara Iraklija tri veka kasnije, sećaju na veliki praznik Vozdviženja Gospodnjeg, dan kada je pronađeno oruđe spasenja je proslavlja posebno Crkva. 19. marta 326. godine, prema savremenoj hronologiji, ravnoapostolna kraljica Jelena otkrila je u Jerusalimu Životvorni krst, na kome je Spasitelj primio iskupljujuću smrt – kao i eksere kojima je telo Sina Bog je prikovan na Krst, a trnje sa Njegovog trnovog venca.
Rimski carevi su zahtevali da budu poštovani kao živi bogovi, zajedno sa božanstvima grčko-rimskog paganskog panteona. Hrišćane koji su to odbili i uništili idole u hramovima proganjale su vlasti širom carstva i podvrgavane mučenju i smrti. Sjećanje na život, iskupiteljsku smrt i Vaskrsenje Hristovo, po planu Rimljana, trebalo je potpuno izbrisati iz ljudskog sjećanja. Progon hrišćana je okončan tek početkom 4. veka, pod ravnoapostolnim carem Konstantinom. Njegova hrišćanska majka, kraljica Jelena, već u poodmaklim godinama, preduzela je pohod u Svetu zemlju kako bi pronašla Golgotu i Životvorni Krst Hristov. Pronaći ih nije bilo lako, s obzirom na to da su nakon još jedne pobune, Rimljani sravnili Jerusalim sa zemljom, a na njegovim ruševinama je podignut potpuno novi grad, Aelia Capitolina, naseljen legionarima i kolonistima.
Godinu dana nakon što je car Konstantin vratio Jerusalimu njegovo istorijsko ime, njegova majka je stigla u Svetu zemlju. Saznavši verovatnu lokaciju Golgote, kraljica Jelena je naredila da se sruši Venerino svetilište koje se nalazilo i započne iskopavanja. Pouzdanje u uspeh ulivala joj je molitva – a takođe i saznanje da je, prema jednom od propisa judaizma, „kamen kojim je neko ubijen, drvo kojim je neko obešen, mač kojim je neko posečen , a konopac kojim je neko zadavljen treba da bude zakopan zajedno sa streljanima.”
I zaista, potraga je ubrzo bila ovenčana uspehom: u zemlji su pronađena ne jedan, nego tri krsta sa ekserima, jer je Spasitelj bio razapet između dva razbojnika, jednog razboritog a drugog nepokajanog. Zasebno je pronađeno trnje sa trnove krune kojom su mučitelji krunisali Iskupitelja ljudskog roda pre pogubljenja. Ali kako da saznamo na kom je od tri krsta razapet Sam Ovaploćeni Bog? Da bi to razumeo, jerusalimski patrijarh Makarije je zaustavio pogrebnu povorku koja je tuda prolazila i zauzvrat stavila sva tri pronađena krsta na telo pokojnika. Kada je Krst Hristov dotakao mrtve, pokojnik je oživeo. I patrijarh je visoko podigao (podigao) Istiniti krst da svi okupljeni (vest o nalazu brzo se proširila po gradu) vide novopronađenu svetinju.
Na mestu gde je Gospod Isus Hristos razapet na krstu, sahranjen, a potom i vaskrsnut, ravnoapostolna kraljica Jelena naredila je da se osnuje crkva, danas poznata kao Crkva Groba Svetoga. Mesto u njemu gde je pronađen Životvorni krst i danas se vidi – obeleženo je mermernom pločom sa likom glavne hrišćanske svetinje. Kraljica Jelena je najveći deo Časnog krsta ostavila u Jerusalimu, a manji deo – zajedno sa ekserima i trnjem iz trnove krune – sa sobom je ponela u Rim.
Rimski carevi su zahtevali da budu poštovani kao živi bogovi, zajedno sa božanstvima grčko-rimskog paganskog panteona. Hrišćane koji su to odbili i uništili idole u hramovima proganjale su vlasti širom carstva i podvrgavane mučenju i smrti. Sjećanje na život, iskupiteljsku smrt i Vaskrsenje Hristovo, po planu Rimljana, trebalo je potpuno izbrisati iz ljudskog sjećanja. Progon hrišćana je okončan tek početkom 4. veka, pod ravnoapostolnim carem Konstantinom. Njegova hrišćanska majka, kraljica Jelena, već u poodmaklim godinama, preduzela je pohod u Svetu zemlju kako bi pronašla Golgotu i Životvorni Krst Hristov. Pronaći ih nije bilo lako, s obzirom na to da su nakon još jedne pobune, Rimljani sravnili Jerusalim sa zemljom, a na njegovim ruševinama je podignut potpuno novi grad, Aelia Capitolina, naseljen legionarima i kolonistima.
Godinu dana nakon što je car Konstantin vratio Jerusalimu njegovo istorijsko ime, njegova majka je stigla u Svetu zemlju. Saznavši verovatnu lokaciju Golgote, kraljica Jelena je naredila da se sruši Venerino svetilište koje se nalazilo i započne iskopavanja. Pouzdanje u uspeh ulivala joj je molitva – a takođe i saznanje da je, prema jednom od propisa judaizma, „kamen kojim je neko ubijen, drvo kojim je neko obešen, mač kojim je neko posečen , a konopac kojim je neko zadavljen treba da bude zakopan zajedno sa streljanima.”
I zaista, potraga je ubrzo bila ovenčana uspehom: u zemlji su pronađena ne jedan, nego tri krsta sa ekserima, jer je Spasitelj bio razapet između dva razbojnika, jednog razboritog a drugog nepokajanog. Zasebno je pronađeno trnje sa trnove krune kojom su mučitelji krunisali Iskupitelja ljudskog roda pre pogubljenja. Ali kako da saznamo na kom je od tri krsta razapet Sam Ovaploćeni Bog? Da bi to razumeo, jerusalimski patrijarh Makarije je zaustavio pogrebnu povorku koja je tuda prolazila i zauzvrat stavila sva tri pronađena krsta na telo pokojnika. Kada je Krst Hristov dotakao mrtve, pokojnik je oživeo. I patrijarh je visoko podigao (podigao) Istiniti krst da svi okupljeni (vest o nalazu brzo se proširila po gradu) vide novopronađenu svetinju.
Na mestu gde je Gospod Isus Hristos razapet na krstu, sahranjen, a potom i vaskrsnut, ravnoapostolna kraljica Jelena naredila je da se osnuje crkva, danas poznata kao Crkva Groba Svetoga. Mesto u njemu gde je pronađen Životvorni krst i danas se vidi – obeleženo je mermernom pločom sa likom glavne hrišćanske svetinje. Kraljica Jelena je najveći deo Časnog krsta ostavila u Jerusalimu, a manji deo – zajedno sa ekserima i trnjem iz trnove krune – sa sobom je ponela u Rim.
Delite:
